Bezpieczny załadunek i rozładunek zwojów stali do owijania: Przewodnik po obsłudze dla konkretnych lokalizacji

Jak bezpiecznie ładować i rozładowywać ciężkie zwoje stali w celu owijania

Załadunek nie jest czynnością wstępną przed pakowaniem. Jest to oddzielne przenoszenie ciężkiego, potencjalnie niestabilnego ładunku między ludźmi, sprzętem dźwigowym i stanowiskiem pakowania. Bezpieczna metoda to metoda zdefiniowana dla konkretnego zwoju, sprzętu do transportu, podłogi, trasy i maszyny, a nie metoda, która sprawdziła się w przypadku innego zwoju na innej zmianie.

Ta strona stanowi przewodnik planowania, a nie procedurę operacyjną na placu budowy. Prace regulują przepisy lokalne, zatwierdzony plan podnoszenia, instrukcja obsługi maszyny oraz ocena ryzyka na placu budowy.

Zacznij od zdefiniowania cewki i miejsca docelowego

Przed wyborem osprzętu dźwigowego, wózka widłowego, wózka lub przenośnika należy ustalić masę zwoju, średnicę wewnętrzną i zewnętrzną, szerokość, orientację, położenie środka ciężkości, stan powierzchni oraz wymaganą pozycję końcową. Istotne znaczenie ma również stanowisko odbiorcze: należy określić jego punkty podparcia, dopuszczalne otwory, kierunek podejścia oraz stan, który potwierdza, że ​​może ono przyjąć zwój.

„Zwój stali” to niewystarczający opis ładunku. Zwój z uszkodzonymi krawędziami, luźnymi owijkami, zanieczyszczeniem olejem lub nietypowym środkiem ciężkości może wymagać innego planu kontroli.

Wybierz metodę całego transferu

Dźwig i osprzęt podnoszący, wózek widłowy i zatwierdzony osprzęt, wózek i przenośnik – każdy z nich tworzy różne interfejsy i tryby awarii. Porównaj je w odniesieniu do całego procesu: podnoszenia, przemieszczania, pozycjonowania, przekazywania, zwalniania i usuwania po owinięciu. Nie wybieraj metody wyłącznie na podstawie udźwigu znamionowego.

W przypadku operacji podnoszenia, wytyczne HSE, o których mowa w niniejszym artykule, traktują planowanie, kompetentnych pracowników, odpowiedni sprzęt i nadzór jako centralne elementy kontroli. Są to ogólne wytyczne obowiązujące w Wielkiej Brytanii, a nie deklaracja zgodności dla innej jurysdykcji lub lokalizacji. Plan projektu musi zawierać stosowne wymagania oraz nazwiska osób upoważnionych do kierowania operacją.

Przygotuj teren przed przeniesieniem ładunku

Potwierdź dozwoloną trasę, stan podłoża, prześwit, oświetlenie, gotowość stanowiska i sposób komunikacji. Określ, kto kontroluje ruch, kto daje sygnały i kto znajduje się poza strefą wykluczenia. Rozwiej wątpliwości przed rozpoczęciem ruchu; nie proś ludzi o ich rozwiązanie, gdy cewka jest zawieszona, tocząca się lub częściowo przeniesiona.

Cykl owijania nie może rozpocząć się tylko wtedy, gdy zwój pojawi się blisko stanowiska. Rozpoczyna się dopiero wtedy, gdy zatwierdzone warunki stanowiska potwierdzą, że zwój jest w pełni podparty, ustawiony i zwolniony z poprzedniego urządzenia podtrzymującego.

Traktuj przekazanie jako widoczny punkt akceptacji

Przy każdym przekazaniu pojawiają się dwa pytania: który system teraz przenosi obciążenie i jakie dowody potwierdzają to przeniesienie? Odpowiedź może obejmować wsparcie mechaniczne, wykrywanie położenia, zdefiniowane potwierdzenie wizualne lub inną zatwierdzoną metodę. Dokładna kolejność powinna zostać określona w procedurze na miejscu kontrolowanym.

Jeśli nie można potwierdzić stanu, należy kontynuować pracę w zatwierdzonym stanie bezpieczeństwa i kontynuować zgodnie z tą procedurą. Niniejszy artykuł nie zezwala na ręczną stabilizację, interwencję pod obciążeniem, omijanie osłony ani improwizowane odzyskiwanie.

Zaplanuj rozładunek mając na uwadze gotowy pakiet

Po owinięciu sprawdź warunki odbioru dla wybranej metody rozładunku. Materiał opakowaniowy, krawędzie, etykiety lub warstwy ochronne mogą wpływać na dopuszczalne punkty styku. Określ miejsce odłożenia zwoju, sposób zapobiegania zwijaniu oraz osobę odbierającą przenoszony pakiet przed rozpoczęciem kolejnego transportu.

Zmień plan w dowód

Praktycznym rezultatem jest plan załadunku i rozładunku dla konkretnego miejsca: dane dotyczące załadunku; zatwierdzony sprzęt i konfiguracja; trasa; role; strefy wykluczenia; kryteria kontroli; warunki przekazania; granica stanu odbiegającego od normy; szkolenie; oraz właściciel wersji. Przed potraktowaniem go jako metody rutynowej należy go zweryfikować z rzeczywistym zakresem cewek i zarejestrowanymi testami.